تجليل قرآن مجيد از علم و ترغيب در تحصيل آن

تجليل و تمجيدى كه قرآن مجيد از علم و دانش نموده نظير آن در هيچ كتاب آسمانى ديگر يافت نميشود و درين باره همين بس كه قرآن زمان توحش اعراب را كه عهد پيش از اسلام بود زمان جاهليت نام نهاده است.

قرآن مجيد در صدها آيه بطرق مختلفه نام علم و دانش را به ميان آورده و در بيشتر آنها در مقام بزرگداشت آن ميباشد.

خداى متعال در مقام منت گذارى انسان ميفرمايد: « علم الأنسان ما لم يعلم »ترجمه: بانسان چيزى را كه نميدانست ياد داد) .و باز ميفرمايد: « يرفع الله الذين آمنوا منكم و الذين اوتوا العلم درجات »ترجمه: خدا ـ مقام ـ كسانى را كه ايمان آورده‏اند بلند ميكند و كسانى را كه بآنان علم داده شده چندين درجه) .و بالاخره ميفرمايد: « هل يستوى الذين يعلمون و الذين لا يعلمون »ترجمه: آيا كسانى كه علم دارند وكسانى كه علم ندارند مساوى ميباشند) .آيات قرآنى درين باره بسيار است و در حديث پيغمبر اكرم (ص) و ائمه اهل بيت (ع) كه تالى كتاب خدا است اخبار بيشمار در اين باب وارد شده.

  علومى كه قرآن مجيد بتعليم آنها دعوت ميكند

قرآن مجيد در آيات بسيارى  بتفكر در آيات آسمان و ستارگان درخشان و اختلافات عجيبى كه در اوضاع آنها پديد مي آيد و نظام متقنى كه بر آنها حكومت ميكند دعوت ميكند.

بتفكر در آفرينش زمين و درياها و كوهها و بيابانها و آنچه از عجائب در شكم زمين قرار گرفته و اختلافات شب و روز و تبدلات فصول تحريض و ترغيب مينمايد.

بتفكر در آفرينش شگفت آور نبات و نظامى كه در زندگى آن جريان دارد و در آفرينش گوناگون حيوان و آثار و احوالى كه در محيط وجود از خود بروز ميدهد تشويق ميفرمايد.

بتفكر در خلقت خود انسان و اسرار و رموزى كه در ساختمان وجودش نهفته و بالاتر از آن در نفس و عوالم باطنى آن و ارتباطاتى كه با ملكوت اعلا دارد و بسير در اقطار زمين و مشاهده در آثار گذشتگان و كنجكاوى اوضاع و احوال ملل و جوامع بشرى و قصص و تواريخ ايشان اصرار تمام دارد.

و بدين ترتيب بتعلم علوم طبيعى و رياضى و فلسفى و فنون ادبى و بالاخره همه علومى كه در دسترس فكر انسانى است و تعلم آنها بنفع جهان بشرى و سعادت بخش جامعه انسانى ميباشد دعوت ميكند.

آرى قرآن مجيد باين علوم دعوت ميكند باين شرط كه بحق و حقيقت رهنما قرار گيرند و جهان بينى حقيقى را كه سر لوحه آن خداشناسى‏ميباشد در برداشته باشند و گرنه علمى كه انسان را سرگرم خود ساخته از شناختن حق و حقيقت باز دارد در قاموس قرآن مجيد با جهل مرادف است خداى متعال ميفرمايد: « يعلمون ظاهرا من الحياة الدنيا و هم عن الآخرة هم غافلون » ترجمه: آنان از زندگى اين جهان ظاهر و نمودى را ميدانند و آنان از زندگى آنجهان غافلند) و ميفرمايد: « افرأيت من اتخذ الهه هواه و اضله الله على علم و ختم على سمعه و قلبه و جعل على بصره غشاوة فمن يهديه من بعد الله » ترجمه: آيا ديدى آن كسى را كه خداى خود را هواى نفس خود قرار داده و خدا با داشتن علم گمراهش نموده و بگوش و دلش مهر و بچشمش پرده‏اى زده است پس كيست كه پس از خدا او را راهنمائى كند) .

قرآن كريم با ترغيباتى كه بتعلم علوم مختلفه نموده خود متصدى تعليم يك دوره كامل از معارف الهيه و كليات اخلاق و فقه اسلامى گرديده است.

 برداشتی از کتاب قرآن در اسلام به قلم ایت الله طباطبایی